دوهفته ای میشه که امتحانمون تموم شده.آخرین امتحان دانشگاهم دقیقا روز قبل از عید فطر بود. این ترم امتحانات بهم فشار زیادی آورد. یک ماه تمام ساعت 4-5 صبح خوابیدم و 7 پاشدم. سنگینی دروس و استرس پاس کردن همه واحدها ( شرط دادن امتحان علوم پایه اینه که یک واحد افتاده هم نباید داشت) و گرمای هوا و ماه رمضون فشار زیادی بهمون وارد کرد. وقتی قیافه مو تو آیینه دیدم باورم نمیشد بس که خسته و پای چشمام گود و سیاه شده بود. که البته همون روزی که آخرین امتحانمو دادم رفتیم ولایت پدری و از قضا بخاطر تعطیلات عید فطر 13 ساعت تو جاده قزوین رشت گیر کردیم. اما در کل اون دو سه روزی کادامه مطلب

از اونجا که تنها خواهرم امسال کنکور داده و با بچه های کنکوری در ارتباطم و امشب هم نتایج اولیه اعلام شد، دیدم که خیلی حرفا واسه نوشتن دارم. یادمه از همون دوران مدرسه عاشق پزشکی بودم. شاید شغل پدر و مادرم و شاگرد اول بودنم و اینکه از همون اول همه بهم خانوم دکتر میگفتن، تو ایجاد این عشق ابدی و ازلی کم تاثییر نبوده. به همین خاطر تجربی رو انتخاب کردم و سال آخر هم علاقمندی ام به سمت داروسازی شد و خداروشکر ترم 4 داروسازی رو هم تموم کردم و شهریور امتحان علوم پایه دارم. به سلامتی رتبه یک تجربی امسال، دانشجوی سال 4 برق شریف هست. وقتی خبرش رو شنیدم هم زمان چند نفادامه مطلب

وجود بعضی آدما تو زندگی فقط " اضافه کاریه". اینجور آدما میان و بسته به نوع ارتباطت باهاشون، بهت ثابت می کنن که اونی که رفتنیه ، هیچ اصراری به موندنش نکن. اگر رابطه از نوع احساسی باشه، این آدمای اضافی میان و طول و عرض علاقه ات رو چندباری طی می کنن و بی هوا و با بهونه های صد من یه غاز میرن. اگر رابطه غیر عاطفی باشه؛ یا نمکتو میخورن و نمکدون رو میشکونن، یا خلاصه خیلی رفتارای محتمل دیگه ازشون میبینی که عطای موندنشون رو به لقاش میبخشی. این روزا یاد گرفتم که اصراری به موندنه آدمای اضافی زندگیم نداشته باشم. یاد گرفتم که در "این زمانه ی بی های و هوی لال پرست" ،ادامه مطلب